"Ik heb nu wel genoeg gehuild, om alles."  zei ze terwijlze haar tranen probeerde weg te slikken. "Oke, als jij dat zelf vindt.." Ze schudde haar hoofd en de tranen stroomde weer over haar wangen. "Stoppen, je moet stoppen met huilen!" riep ze tegen zichzelf. Even leek het alsof het haar lukte te stoppen. Maar gauw daarna brak ze weer en huilde ze harder dan ooit.

"Bijna alweer 2008" zegt ze met haar stem vol verbazing. Ik glimlach. "Tijd gaat hard he?" Ze knikt.
"2007 was me wel een jaar" zegt ze na een korte stilte. Ik knik, kan niets anders doen dan het beamen. "Een jaar met werkelijk alles erin…" Ze knikt heftig. "Zeg dat wel.""
‘"Er waren toch ook wel mooie momenten voor je?" Even ben ik stil. "Tuurlijk wel" antwoord ik dan snel. Er waren genoeg mooie dingen. Naar griekenland met mijn homies, ik heb mijn diploma gehaald, ik heb een jaar met mijn vriendje. Van zoveel dingen afscheid moeten nemen, maar tegelijk zoveel nieuwe dingen die er voor in de plaats kwamen.
"Als je 2007 in één woord zou moeten omschrijven, welk woord zou je dan uitkiezen?" Ik beign te lachen. "Weet je hoeveel woorden onze taal heeft? En daar mag ik er maar één van kiezen?" Ze lacht en knikt. "Jep." Hoe onmogelijk dit me ook in de oren klonk, ik hoefde er eigenlijk geen eens zo heel lang over na te denken. "Groeien" zei ik. "Het woord groeien past wel bij mijn 2007." Haar wenkbrauwen gaan omhoog. "Van ál die woorden, kies je die?" ze klinkt verbaasd. "Ja" zeg ik serieus, maar schiet daarna toch in de lach. "Ja, eigenlijk wel," lach ik. "Ik kies die." Ze knikt bedenkelijk. "Zeker weten?" "honderdprocent" vertel ik haar.

"Waarom groeien?" vraagt ze na een tijdje. Ik had de vraag natuurlijk wel aan zien komen. Zo voorspelend was mijn keuze namelijk niet. "Tsja, hoe leg ik dat uit?" vraag ik me hardop af. "Ik ben dit jaar heel erg gegroeid." Ze schiet in de lach. Eerst een glimlach, maar daarna hoor ik haar hardop gieren van de lach. "Oké, oké, niet qua lengte." Ze geeft me haar grootste glimlach van oor tot oor, want inderdaad; zo groot ben ik niet. "Ik bedoel geestelijk zeg maar, qua emoties enzo." Van het ene op het andere moment kijkt ze bloed serieus. "Interessant" moedigd ze me aan. "Ik heb dit jaar zoveel emoties leren kennen waarvan ik geen eens wist dat ze bestonden. Ik had geen idee hoe ze voelden en wat ze met je konden doen. Totdat.." Even stop ik mijn zin. "Totdat?" vraagt ze belangstellend. "Totdat ze er ineens waren. Ik ineens met ze te maken kreeg. Ze waren er zomaar, maar gingen niet zomaar meer weg."  Ze pakt zachtjes mijn hand. "En het waren heus niet alleen nare emoties hoor waar ik mee te maken kreeg. Oh god nee, het waren ook zoveel mooie. De diepe gevoelens die ik voor hem voel, die zijn prachtig. Ook die heb ik dit jaar mogen leren kennen." Ze kijkt me lief aan. "Je geeft zo wel een positieve draai aan je 2007." Ik lach hardop. "Ja." zeg ik na een tijdje. "En waarom?" Ik staar voor me uit. "Waarom doe ik dat?" vraag ik mezelf af. "Zo’n positief jaar was het ook niet echt…" Ze knijpt steviger in mijn hand. "Zeker het eind niet…" zegt ze zachtjes. "Nee. Zeker het eind niet."
Ik zucht zachtjes. "Volgens mij heb ik nog nooit zoveel gehuild als afgelopen jaar. Van verdriet, teleurstelling, pijn en.." "En van wat?" vraagt ze. "En misschien wel het meeste om hem. Om hem en het verdomde herstel."

Een hele tijd heb ik niets van me te laten horen. Ik was vrijwel overal te bekennen, behalve in weblogland. Ik wist niet wat ik hier te zoeken had, voelde geen inspiratie om te schrijven en besloot dus dit toch wel gevoelige landje even te laten voor wat het was.

Na een tijdje begon ik het toch wel te missen, er is zoveel gebeurd de afgelopen tijd en ik had het gevoel dat ik het nergens kwijt kon. Natuurlijk heb ik er veel, heel veel over gesproken met mensen, maar erover schrijven is toch echt heel wat anders. Op papier, of in dit geval, op mijn weblog durf ik meer emoties te tonen dan als ik er met iemand over praat. Het lag soms zo gevoelig dat ik huilend mijn verhaal vertelde aan iemand, genoeg emotie zou je denken, maar vaak zei ik toch niet wat ik nou echt diep van binnen voelde. Hoe het voor mij was en nog steeds is, hoe ik er mee om ga. Of juist dat ik eigenlijk niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Dat de oh-zovele pijn me echt flink in de war heeft gebracht en dat ik soms gevoelens ervaar waarvan ik geen idee heb wat ik ermee moet.

Dus daarom ben ik terug, voor mijn eigen bestwil, kan je wel zeggen.

"Waarom hou je van hem?" vraagt ze me, omdat ze naar mijn idee even vergeten is waarom zij zoveel van haar vriend houdt. "Poeh" zucht ik. Hoe vat je zoiets samen? Hoe maak je zoiets duidelijk aan iemand anders? "Het is meer een gevoel, denk ik" vertel ik haar. Ze zucht diep. "Maar wat voor een gevoel is het dan? Omschrijf het, als het lukt." Denkend staar ik voor me uit. "Ik.." begin ik aarzelend. "Ik hou van hem, omdat.." Ze kijkt me hoopvol aan. Het lijkt wel alsof haar lot van mijn antwoord afhangt. Als ik het juiste antwoord geeft, zou zij weer weten waarom ze voor hem gevallen was.
"Ik hou van hem, omdat hij mij kent zoals ik ben en andersom" Ze knikt. "Ik hou van hem, omdat hij mij zo’n goed gevoel kan geven als ik hem zie. Omdat ik na acht-en-halve maand nog steeds een klein beetje zenuwachtig ben vlak voordat hij langskomt. Omdat ik de vlinders nog steeds druk voel vliegen in mijn buik als hij me aankijkt." Ze staart voor zich uit en even lijkt het alsof ze niet meer luistert naar wat ik haar vertel, maar als ze denkt dat ik stop vraagt ze me snel door te gaan. "Elk liedje dat ik hoor dat ook maar een beetje gevoelig is, doet me aan hem denken. Als ik andere mensen zie zoenen, voel ik een gemis naar hem." Ze glimlacht. "Ik hou van hem, omdat hij er voor me is, hoe kut ik me ook voel. Als ik hem nodig heb, is hij er." Ze kijkt me aan, maar ik negeer haar blik. Het lijkt wel alsof de woorden nu vanzelf lijken te komen en eruit gegooid moeten worden. "Ik hou van hem, zielsveel, omdat bij elke kleine discussie de tranen achter mijn ogen branden. Gewoon omdat ik er een hekel aan heb om tegen hem in te gaan, ook al ben ik het soms totaal niet met hem eens." Ik zucht. "Ik hou van die jongen, omdat het idee alleen al dat hij in plaats van 8 minuten fiesten, ruim 30 minuten fiesten van me vandaan is, me laat huilen van pure onmacht." Even zijn we allebei stil. "Ik hou van hem, zo godsgruwelijk veel, omdat hij het misschien wel is voor mij." Ze knikt begrijpelijk en we zwijgen weer.

Al een halfuur lag ik zo, misschien ook wel een uur. Het was donker en het enige wat ik hoorde was hij die naast me lag en zacht adem haalde. Af en toe zoemde er een mug boven mijn hoofd om vervolgens weer te verdwijnen, net als je een poging deed hem dood te slaan.

Zomaar ineens werd het me te veel. De tranen rolde over mijn wangen, totale paniek. Een schuld gevoel overviel me nog voordat ik hem had wakker gemaakt. "Ik wil niet geopereerd worden" huilde ik in zijn armen. Hij fluisterde lieve woordjes en aaide zachtjes over mijn haar. "Ik weet het, lief. Ik weet het" was het enige wat hij zei. Maar het was genoeg, meer dan genoeg.

Want ik hou van hem, en hij van mij.

Ik wil niet getroost worden met lieve woorden en mooie verhalen. Ik wil geen schouder om op te huilen en ook geen arm die om me heen word geslagen. Ik wil geen fluisterende woorden in mijn oor, met dat ik wel mag huilen en dat je het wel begrijpt. Verdomme. Ik wil nu zeker niet horen dat je van me houdt en me zo lief vind, zo sterk en zo mooi. Alsjeblieft, zeg het me niet. Zeg maar even niets. Laat me maar huilen en janken. Laat me maar, dat vind ik nog het fijnst. Je mag wel komen en naast me zitten, maar vraag me dan niet hoe het gaat, alsjeblieft? Wees er maar gewoon voor me zonder wat te doen, zonder wat te zeggen. Want ik vind nu geen troost in mooie woorden, wie ze dan ook zegt en ook al zijn ze goed bedoeld. Ik wil niet dat ze steeds aan me vragen hoe het gaat en hoe ik me voel. Of ik pijn heb, nog wat nodig heb en of ik het wel red. Ik wil het niet, dus laat me, laat me alsblieft. Laat me maar lelijk zijn met mijn mascara over mijn hele gezicht. Laat me maar janken en met rode ogen doelloos voor me uit lopen staren. Laat me, en vraag vooral niet wat er is. Want ik wil het niet.

Ineens zie ik hem staan. Tussen alle feestvierende, dansende en blije mensen valt hij me ineens op. Ik loop op hem af. Als ik vlak bij hem ben, heeft hij mij ook door. Hij lacht naar me, geeft met zo’n lach zoals alleen hij kan doen. Ik glimlach terug. Hij knuffelt me. Terwijl iedereen doordanst en de muziek gewoon door gaat, staan wij even stil. Ik voel zijn hand door mijn haren gaan. "Gefeliciteerd" fluisterd hij in mijn oor. Ik knik. "Je hebt het gehaald." Hij lacht naar me. Weer knik ik. "Kut man, van jou…" zeg ik zachtjes. Hij haalt zijn schouders op en geeft me een matige glimlach. Zachtjes duwt hij mijn hoofd tegen zijn schouder. "Maar jij hebt het gehaald" zegt hij weer. "En daar gaat het om." Ik sluit even mijn ogen en laat mijn hoofd liggen op zijn schouder. "Super. Je bent geslaagd!" Ik kijk hem lachend aan. We laten elkaar los en al gauw wordt hij begroet door een ander.

Terwijl ik een slok neem van mijn drankje gaan mijn gedachten uit naar vorig jaar. Vorig jaar om deze zaten we samen ook in de stress. Zouden we wel over gaan naar de zesde? Zouden we wel examen mogen doen volgend jaar? We steunden elkaar met belletjes, smsjes, mails. We zaten in dezelfde situatie en hebben het uiteindelijk beide gered. En nu, een jaar later, moesten we er weer allebei voor vechten. We hebben geknokt tot het einde. Maar nu heeft hij het niet gered en ik wel. Zo trots als we vorig jaar waren op elkaar, zijn we nog steeds als is het nu wel anders. En dat, dat gevoel van alleen over de finish gaan, is pijnlijk. Ondanks dat ik ontzettend blij ben dat ik het wel gered heb.

GESLAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAGD!!

Één telefoontje en de sfeer is verpest. Verziekt, vertiefd & totaal verneukt. Sorry, ik heb er geen andere woorden voor. Normaal ben ik nooit zo grofgebekt, maar deze hele situatie, die al deze shit met zich meebrengt geeft me geen andere keus. Het voelt soms alsof ik niet meer helder na kan denken. Alsof het iets is waar ik verslaafd aan ben geraakt. Een soort drugs. Je hebt het nodig als alles goed gaat en al helemaal als alles slecht gaat. Je wilt het als je het niet nodig hebt en hebt het nodig als je het niet wil. Het is als een soort cirkel en als je er eenmaal inzit is het zo verdomde lastig om er weer uit te komen en te doen alsof alles oke, alsof je alles onder controle hebt en er niets aan het handje is.

Terwijl we wachten en we tegen elkaar aanleunen om de stenen muur nog enigszins comfortabel te doen lijken, voel ik je telefoon trillen tegen me bovenbeen. "Je wordt gebelt" zeg ik. Hij kijkt me aan en gaat met zijn hand in zijn broekzak. "Bijdehandje" zegt hij lachend terwijl hij met zijn hand door me haar strijkt. Ik glimlach terug en trek zijn pet omlaag. Vrolijk nam hij op, maar na een paar tellen veranderd de blik in zijn ogen. Hij maakt zich los van me en loopt een stukje van me vandaan. Soms voel je gewoon dat er iets niet goed is, alsof de wereld ineens stil lijkt te staan, maar tegelijkertijd als een bezetene te keer gaat en door lijkt te draaien. Ik wil hem achterna lopen, wetend wie hij belt en wat er is, maar iets in me zegt dat ik gewoon moet blijven staan. Ik hoor hem achter me lopen. Hij ijsbeert heen en weer. " Wat wil je nou?" hoor ik hem schreeuwen. Ik draai me om, maar als ik zie dat hij naar me kijkt draai ik me snel weer teurg. Ik hoor hem schelden en tieren, als een wild dier schreeuwt hij door de telefoon en gebruikt scheldwoorden waarvan ik nog nooit gehoord heb. Allerlei ziektes vliegen over het plein. Als hij niet scheld en schreeuwt is hij stil. Af en toe kijk ik kom en een paar keer lijkt het alsof de tranen over zijn wangen lopen. Moet ik naar hem toelopen? Een arm om hem heen slaan? Of hem toch maar laten? Net als ik besluit om toch maar naar hem toe te gaan, heeft hij opgehangen en staat hij voor me neus. Zijn lichaamstaal is duidelijk, hij wil er niet over praten. Het hoeft ook niet, ik weet genoeg. Helaas weet ik wat hij bedoeld, wie het was en wat er gaande is. Één blik naar elkaar is genoeg. Één knuffel, om even alles te vergeten samen lijkt nu het enige medicijn. Maar hoe hard we ook knuffelen te midden van zoveel mensen, vergeten doen we het niet. Kon dat maar, even alles vergeten door één knuffel.

"Ik haat je." zegt hij, terwijl hij me recht in mijn ogen kijkt. Ik slik. "Zeg niet van die domme dingen, je weet zelf ook dat je het niet meent." Ik kijk weg, heb hier absoluut geen zin in. Niet nu, niet hier. "Nee, verdomme. Ik weet het ook wel." mompelt hij. Even wil ik hem vragen waarom hij het dan zegt, ik zou naar hem willen schreeuwen zoals hij tegen mij deed, ik zou tegen zijn borst willen slaan en huilend in een willen zakken, ik zou hem de hele huid vol willen schelden, puur en alleen omdat het zoveel op zou luchten. Om even alles kwijt te zijn en los te maken. Maar ik doe het niet, verder dan een fluisterende "klootzak" kom ik niet. Gewoon omdat ik simpel weg te zwak ben. Te soft en te moe, veels te moe.

En toen we daar zo lagen met zijn tweetjes in mijn bed en ik met mijn rug tegen hem aanlag, fluisterde hij in mijn oor dat hij van me hield. Ik glimlachte, draaide mijn hoofd naar hem en vertelde dat ik ook van hem hield. Ik draaide terug, lachte gelukkig en sloot mijn ogen. Hij boog zich over me heen en fluisterde, zomaar uit het niets, in mijn oor: "Ik wil je nooit meer kwijt."
Eventjes lag ik dood stil en vroeg me af of hij het echt hardop had uitgesproken. Ik slikte en voelde dat mijn hartje sneller begon te kloppen. Ik sloot mijn ogen en voelde dat mijn mondhoeken zich naar boven krulde. Ik was gelukkig, maar had het lef niet hetzelfde tegen hem te zeggen. Gewoon, nog eventjes niet.